Pisaliśmy już o tym, że jedną z pierwszych decyzji, które trzeba podjąć przed rozpoczęciem pracy nad drzewkiem bonsai, jest wybór stylu. Ta decyzja dotyczy zarówno hodowli naturalnych drzewek bonsai, jak i tworzenia sztucznych drzewek. W pierwszej notce na temat stylów bonsai opisaliśmy te najpopularniejsze. Natomiast dzisiaj skupimy się na stylu mniej popularnym i dosyć trudnym do formowania – Ishizuke.

W stylu ishizuke wyróżniamy dwa sposoby sadzenia drzewek bonsai na kamieniach. Pierwszy sposób polega na tym, że korzenie drzewka oplatają kamienie, ale sięgają również podłoża w pojemniku. To głownie z niego czerpią wodę oraz składniki pokarmowe. W drugim przypadku drzewko bonsai rzeczywiście jest osadzone wyłącznie na kamieniu.

Natomiast samo ukształtowanie drzewka zależy od wizji autora. Na kamieniu możemy posadzić jedno drzewko, grupę drzewek, a nawet stworzyć cały krajobraz w miniaturze składający się z różnych rodzajów roślin.

Styl Ishizuke – forma z korzeniami oplatającymi kamień.

Drzewka formowane w stylu ishizuke wzorowane są na naturalnych drzewach rosnących na półkach skalnych oraz w szczelinach. Korzenie oplatają skały, aby sięgnąć do głębszych warstw podłoża, w których znajdą wodę oraz składniki odżywcze. Gdy dotrą do wody, korzenie grubieją. To w nich zbiera się woda i pokarm, skąd następnie dostarczane są do naziemnej części rośliny. Korzenie pozostające na wierzchu skały narażone są na warunki zewnętrzne i dlatego twardnieją stając się przedłużeniem pnia. Drzewa formowane w tym stylu powinny z natury odznaczać się silnymi korzeniami. Polecane są klony, chińskie wiązy, sosny oraz jałowce.

Styl Ishizuke – forma posadzona na kamieniu

Ta forma różni się od poprzedniej tym, że korzenie drzewka związane są z kamieniami i nie sięgają podłoża. Drzewka formowane w tym stylu wzorowane są na drzewach rosnących na szczytach gór i urwisk. Dlatego w tej formie nie potrzebny jest pojemnik, można go zastąpić płaskim kawałkiem skały albo łupką. Ewentualnie tworząc drzewko w tym stylu można wybrać wysoki kamień o zróżnicowanej powierzchni i ustawić go na tacy z piaskiem.

Zapewne każdy słyszał powiedzenie, że droga do serca mężczyzny wiedzie przez jego żołądek. W duchu równouprawnienia śmiem zakładać, że kobiece serca są równie czułe na smaczny posiłek. Dlatego własnoręcznie przygotowana kolacja walentynkowa może być wspaniałym prezentem z okazji dnia zakochanych, który powie tej drugiej osobie – jesteś dla mnie kimś szczególnym. Natomiast jeśli nasza druga połówka jeszcze nas nie odnalazła, walentynkową kolację możemy przygotować dla przyjaciół lub rodziny.

Przygotowaliśmy dwa przykładowe menu na walentynkową kolację.  Obydwie propozycje składają się z trzech dań. Jednak jeśli spędzamy ten wieczór tylko we dwójkę i nie chcemy, aby zakończył się on przy stole, nie powinniśmy przesadzać z porcjami. Należy też pamiętać, aby oszczędnie używać czosnku i cebuli.

Propozycja nr 1:

Przekąska all’a Italia (przepis pochodzi z http://smaker.pl/przepisy/salatki/przepis/przystawka-al-039-039-a-italia,42247)

Ciabatta lub weka, 12 cienkich kromek

Szpinak mrożony, 400 g

Pomidory koktajlowe, 250 g

Krewetki tiger, 15-20 sztuk

Awokado, 2 sztuki

Jajko, 2 sztuki

Czosnek, 1 ząbek

Cytryna ½ sztuki

Oliwa z oliwek

Sól, pieprz do smaku

1. Ciabattę kroimy na 12 cienkich kromek. Smarujemy oliwą i lekko rumienimy w piekarniku. Zostawiamy do wystygnięcia.

2. Kolejno na rozgrzaną patelnię wrzucamy posiekany czosnek i szpinak. Pod koniec smażenia dodajemy pokrojone w kostkę pomidory koktajlowe i przyprawiamy solą i pieprzem. Zostawiamy do wystygnięcia.

3. Na ponownie rozgrzanej patelni wlewamy odrobinę oliwy, wrzucamy krewetki i obsmażamy ok. 2-3 min. Zostawiamy do wystygnięcia. Kroimy na 2-3 części.

4. Jaka gotujemy na twardo. Po ugotowaniu studzimy. Kroimy w grubą kostkę.

5. Awokado obieramy i kroimy w gruba kostkę. Polewamy sokiem z wyciśniętej cytryny żeby nie ściemniało.

6. Wystudzone krewetki, avocado i jajka łączymy ze sobą, dodajemy majonez i przyprawiamy jeszcze solą (niekoniecznie) i pieprzem. Wkładamy do lodówki na ok. 1-2 godziny.

7. Na każdą z kromek z ciabatty nakładamy szpinak, grubą warstwę i wcześniej przyrządzoną mieszankę krewetkowo-avocadowo-jajeczną.

Danie główne – Pierś z Kurczaka z Pieczarkami Pod Pierzynką Serowo Majonezową

(przepis pochodzi z http://smaker.pl/przepisy/zakaski-i-przystawki/przepis/piers-z-kurczaka-z-pieczarkami-pod-pierzynka-serowo-majonezowa,42097)

Składniki

dla 2-4 osób

piersi z kurczaka, 1 szt

pieczarki, 0,5 kg

żółty ser, kostka do starcia

majonez, mały słoiczek

cebula, sól, pieprz, do smaku, wedle uznania

Opis przygotowania

czas przygotowania: do 20 min

1. Cebulkę drobno pokroić, osolić, podsmażyć na masełku, dodać pieczarki pokrojone w taraki, dusić pod przykryciem, doprawić do smaku solą i na końcu pieprzem,

2. Pierś z kuraka – dwie połówki rozciąć wzdłuż i delikatnie rozbić tłuczkiem. Na blaszce wyłożonej folią aluminiową ułożyć 4 płaty mięsa, osolić, kłaść pieczarki, zetrzeć żółty serek i całóść przykryć grubo majonezem,

3. Wstawić do piekarnika rozgrzanego do 180C na ok 20-25min. Najlepiej by piekarnik grzał góra-dół, bo wtedy miąsko jest soczyste,

4. Można podawać jako przystawkę lub obiad z ziemniakami i np papryką konserwową.

Deser- Sernik marmurkowy na zimno (przepis pochodzi z http://www.przepisnaciasto.net/2010/10/sernik-marmurkowy-na-zimno/)

Składniki:

Spód z płatków owsianych:

- 225 uprażonych na patelni płatków owsianych

- 50 podpieczonych, posiekanych orzechów laskowych

- 4 łyżki masła (ja dałam 6 czubatych)

- 25 g czekolady deserowej (ja dałam 50 g)

Masa:

- 350 g białego sera mielonego

- 7 łyżek cukru

- 200 ml gęstego jogurtu (dałam bałkański)

- 300 ml śmietanki kremówki

- 1 paczka żelatyny (dałam 20 g)

- 3 łyżki wody (dałam ok. 10 łyżek)

- 175 g stopionej czekolady deserowej (dałam 120 g)

- 175 g stopionej białej czekolady

Przygotowanie

Płatki i orzechy rozdrabniam w malakserze (ale niezbyt drobno). Topię masło i czekoladę i mieszam z płatkami. Tortownicę (23 cm) smaruję cienko masłem. Wykładam masę z płatków i dociskam dnem szklanki. Wstawiam do lodówki.

Ser ucieram z cukrem. Dodaję jogurt oraz ubitą śmietankę. Żelatynę rozpuszczam w gorącej wodzie. Dolewam do masy. Roztapiam czekolady w osobnych garnuszkach. Masę serową dzielę na dwie części. Do jednej wlewam ciemną czekoladę do drugiej białą. Wylewam do blaszki na przemian. Mieszam delikatnie nożem, aby masy się wymieszały. Wstawiam tortownicę do lodówki na kilka godzin, aby sernik stężał.

Propozycja nr 2:

Przystawka – Gazpacho (przepisz pochodzi z http://www.niam.pl/pl/przepisy_kulinarne/6204-Gazpacho)

Bazylia pospolita – 2 łyżeczki do herbaty

Pieprz czarny – 1 łyżeczka do herbaty

Oliwa z oliwek – 10 ml

Cebula – 2 sztuk

Ocet winny – 5 ml

Czosnek – 3 ząbków

Sól – 2 łyżeczki do herbaty

Pomidor – 7 sztuk

Ogórek – 2 sztuki

Pietruszka nać – wg uznania

Papryka czerwona – 3 sztuka średnia

Chleb biały- 4 kromek

1. Pomidory, ogórki, cebulę, czosnek obieramy i kroimy na mniejsze kawałki
2. Wszystkie warzywa miksujemy w blenderze.
3. Gęstą masę przecieramy przez sito, aby usunąć pestki.
4. Połowę masy przelewamy z powrotem do blendera i miksujemy z pokruszonym, obranym ze skórki chlebem.
5. Przyprawiamy całość oliwą, octem, solą, pieprzem i bazylią.
6. Przelewamy wszystko do jednego naczynia i wstawiamy do lodówki na 2-3h. Gazpacho dekorujemy natką pietruszki. Zupę można podawać z grzankami lub groszkiem ptysiowym.

Danie główne – Tarta z kurczakiem i szpinakiem (przepis pochodzi z http://www.niam.pl/pl/przepisy_kulinarne/6296-Tarta_ze_szpinakiem)

Bazylia pospolita – do smaku

Masło – 200 g

Tymianek – do smaku

Mąka – 800 g

Czosnek – 3 ząbków

Szpinak – 2 opakowań

Pierś z kury – 2 sztuk

Sól – do smaku

Olej rzepakowy – 3 łyżki stołowe

Ser Feta – 1 opakowanie

Pieprz mielony – do smaku

Jaja kurze – 4 sztuki

Proszek do pieczenia – 2 łyżeczki do herbaty

1. Mąkę razem z proszkiem do pieczenia przesiewamy na stolnicę.
2. Dodajemy pokrojone w kostkę masło, 2 całe jajka i 2 żółtka oraz szczyptę soli. Zagniatamy ciasto.
3. Dzielimy ciasto na dwie części i każdą z nich wałkujemy na dość cienki placek.
4. Wstawiamy tarty do piekarnika nagrzanego do 180°C i pieczemy aż ciasto nabierze lekko złocistego koloru, przez około 10-15 minut.
5. Piersi z kurczaka (dwie pojedyncze) myjemy pod zimną, bieżącą wodą, osuszamy i kroimy w kostkę.
6. Na patelni rozgrzewany olej, a następnie smażymy mięso. Doprawiamy je solą i pieprzem.
7. Szpinak wrzucamy na osobną, dużą patelnię (bez dodatku tłuszczu) i podsmażamy.
8. Przekładamy szpinak do miski. Dodajemy pokrojoną w drobną kostkę fetę oraz przeciśnięty przez praskę czosnek. Mieszamy i doprawiamy do smaku solą, pieprzem, tymiankiem i bazylią.
9. Przygotowaną masę szpinakową przekładamy na podpieczone spody do tart. Na wierzch kładziemy podsmażone mięso. Możemy także polać pozostałym po zagniataniu ciasta białkiem.
10. Tarty wstawiamy do piekarnika nagrzanego do 180°C i pieczemy przez około 15-20 minut.

Deser – Lekki tort czekoladowy z orzechami i owocami (przepis pochodzi z http://mojewypieki.blox.pl/2009/03/Lekki-tort-czekoladowy-z-orzechami-i-owocami.html)

Składniki na ciasto bezowe:

* 6 białek
* 3/4 szklanki drobnego cukru
* 1 szklanka zmielonych orzechów laskowych
* 50 g posiekanych drobno suszonych fig
* 50 g suszonej żurawiny
* 50 g startej na tarce czekolady
gorzkiej
* 50 g startej na tarce czekolady mlecznej
* szczypta soli

Białka ubić ze szczyptą soli na sztywną pianę. Pod koniec ubijania wsypywać cukier, dalej ubijając. Wsypać zmielone orzechy, żurawinę, figi, startą czekoladę, delikatnie wymieszać. Tortownicę o średnicy 23 – 24 cm wyłożyć papierem do pieczenia, nałożyć do niej całą masę. Piec w temperaturze 170ºC przez 1 godzinę. Wystudzić.

Krem:

* serek mascarpone – 250 g
* 6 łyżek nutelli
* 2 łyżki Cointreau, lub innego likieru cytrusowego

Wszystkie składniki na krem wymieszać.

Na ostudzone ciasto wyłożyć krem. Z wierzchu można przyozdobić wiórkami czekolady.

Na walentynkowej kolacji nie może zabraknąć także dobrego wina lub szampana. Na poprawę trawienia oczywiście:)

Początki wytwarzania szkła

Na początek trochę informacji o materiale, z które tworzone są witraże, a więc o szkle. Techniki wytwarzania szklanych naczyń oraz ozdób znane były Egipcjanom już cztery tysiące lat przed naszą erą. Wiedza o produkcji i możliwościach wykorzystania szkła rozprzestrzeniła się następnie do Bizancjum, Grecji oraz Rzymu. Szybki rozwój rzemiosła szklarskiego doprowadził do powstania nowej techniki wytwarzania szkła – wcześniejszą metodę odlewnictwa szkła wzbogacono techniką wydmuchiwania.

Pierwszą prześwitującą mozaikę szklaną w otworach okiennych zastosowali Arabowie. Okna wycinali w gipsie lub innym miękkim kamieniu i wypełniali je kolorowymi szkłami, płytkami marmuru albo półszlachetnymi kamieniami. W podobny sposób okna szklili Rzymianie. I to oni jako pierwsi zastosowali metodę produkcji szkła pozwalającą na otrzymywanie powierzchni wystarczająco dużych, aby przeszklić nimi otwory okienne. Źródła podają, że już około 60 r. n. e. w domach bogatszych mieszkańców Pompei i Herkulanum okna wypełniano zielonkawym, nieprzezroczystym szkłem. A z czasem udoskonalono techniki wyrobu szkła na tyle, że zaczęto uzyskiwać szkło przezroczyste.

Pierwsze witraże

Pierwsze witraże pojawiły się w IV i V wieku w kościelnych wnętrzach. Jednak początkowo były to jedynie wypełniania okien złożone z kolorowych szkiełek, bez rysunków. Od VIII wieku znane było już pojęcie określające szklarzy zajmujących się tworzeniem witraży – vitrearii. W czasach średniowiecznych spełniali oni również funkcje vitri factores, czyli wytwórców szkła. Fachowców witrażownictwa chętnie przyjmowano do klasztorów, gdzie dbano także o ich wszechstronne wykształcenie.

Technikę szklenia dużych otworów okien katedralnych opracowano w średniowiecznej Francji. Wtedy zaczęły też powstawać witraże w formie, w której znane nam są obecnie. Były to najczęściej witraże przekazujące treści religijne, stanowiące ilustrację tematów biblijnych. Swoim tajemniczym blaskiem różnobarwnego szkła miały podkreślać wzniosły charakter miejsca kultu. Ponadto służyły edukacji, najczęściej niepiśmiennych, wiernych. Pierwsza wzmianka o figuralnym witrażu pochodzi z X wieku z kroniki klasztoru Saint Remy w Reims.

Najstarszymi, zachowanymi do dzisiejszych czasów, witrażami są okna witrażowe w Katedrze Chartres we Francji, w katedrze w Augsburgu w Niemczech i w Canterbury w Anglii. Natomiast najstarsze zachowane witraże w Polsce pochodzą z Gniezna a ich powstanie datowane jest na XI wiek.

Rozwój sztuki witrażowej w średniowieczu

Pomiędzy XII a XIV wiekiem nastąpił szczyt rozwoju średniowiecznej sztuki witrażowej. W tym czasie powstało wiele wyspecjalizowanych pracowni witrażowych oraz hut barwnego szkła. Pod koniec XII wieku nastąpiła zmiana w stylistyce witraży – zmniejszyła się ilość przedstawień figuratywnych na rzecz ornamentów i motywów dekoratywnych.

W XIV w. nastąpiła kolejna zmiana. Miejsce witrażystów-zakonników zaczęli zajmować świeccy rzemieślnicy zrzeszeni w cechach. W konsekwencji nastąpiło urozmaicenie środków wyrazu w sztuce witrażowej i wykształcenie się indywidualnych stylów poszczególnych artystów. W witrażu zaczęto stosować efekty przestrzenne i modelunek postaci. W XV i XVI wieku skrystalizowała się forma zrzeszania się witrażystów w odrębne cechy, w których uściślano zasady nauczania i zdobywania zawodu.

XVI wiek – początek upadku sztuki witrażowej

Jednak burzliwe dzieje szesnastowiecznej Europy doprowadziły do zamknięcia większości zakładów witrażowych i upadku hut specjalizujących się w odlewnictwie barwnego szkła witrażowego. Sztuka tworzenia witraży zaczęła odchodzić w zapomnienie.

W XVI i XVII wieku witrażami wypełniano tylko okna herbowe i gabinetowe, a motywy religijne zupełnie zostały zastąpione świeckimi. Barwne szkło w witrażach zastąpiono szkłem białym, pokrywanym skromnym rysunkiem nanoszonym emaliami. Unikano mocnych barw stosowanych w średniowieczu, witraże stały się więc matowe i pozbawione wcześniejszej świetlistości. Następne dwa stulecia spowodowały dalsze zubożenie sztuki witrażowej. W XVIII wieku, ze względu na modę na widne i prześwietlone wnętrza, zaczęto usuwać witraże ze średniowiecznych kościołów. Zastępowano je techniką witochromii, która polega na malowaniu na szkle farbami olejnymi.

XIX wiek – ponowny rozwój witrażownictwa

Sztuka witrażowa odżyła dopiero w XIX wieku, kiedy to gwałtownie wzrosło zainteresowanie przeszłością. Z wielkim trudem zaczęto odtwarzać zapomniane metody i techniki odlewu szkła i barwienia szklanej masy. Nastąpiła zmiana podstawowej zasady konstruowania witraży. W średniowieczu światło stanowiło składową część witraża, w XIX wieku jego rolę ograniczono do oświetlenia.

Przełomową rolę w historii witrażu odegrał Louis Comfort Tiffany, który stworzył bardzo innowacyjną technikę. Ciężkie ołowiane profile zastąpił miedzianą folią, którą następnie lutował łącząc poszczególne kawałki szkła. Nowa technika pozwalała na tworzenie dzieł bardziej skomplikowanych, charakteryzujących się wyszukaną linią. Tiffany’emu zawdzięczamy także nową technikę odlewania szkła, tworząc szkło opalizujące, z marmurkowym efektem.

Na przełomie wieków dużą sławą w Europie cieszyli się polscy projektanci witraży. Jednym z nich był Józef Mehoffer, który zdobył pierwszą nagrodę w międzynarodowym konkursie witraży do we Fryburgu. W sztuce europejskiej wyróżniały się także monumentalne projekty Stanisława Wyspiańskiego.

Witraż w XX wieku

XX wiek przyniósł zamiłowanie do gładkich szyb i całkowicie odmienną estetykę dekorowania. Zniszczeniu uległy kolejne witraże znajdujące się w kościołach, urzędach i domach prywatnych. Tym razem jednak sztuka witrażu nie zanikła całkowicie. Poszczególni twórcy kolejnych kierunków artystycznych XX wieku realizowali swoje dzieła w technice witrażu. A w latach 70 tych XX wieku nastąpił gwałtowny rozkwit tego rzemiosła. Fragmenty zachowanych dawnych dzieł witrażowych stały się cennym produktem kolekcjonerskim. Na szczęście pomimo wielu przeciwności, część olśniewających przykładów tej sztuki przetrwało do dnia dzisiejszego.

Witraże z Pracowni Artystycznej Dragon:

Jedną z pierwszych decyzji, które muszą podjąć osoby zajmujące się hodowlą naturalnych drzewek bonsai jest wybór stylu, w którym chcą kształtować drzewko. Od tej decyzji zależeć będzie cały proces pielęgnacji drzewka. My również stajemy przed podobnym wyborem, zaczynając pracę nad kolejnym drzewkiem Bonsai Zokei. Naszym celem jest tworzenie sztucznych drzewek, które będą odwzorowaniem naturalnych bonsai. Dlatego dbamy o to, aby kierować się tradycją wypracowaną przez wieki i kontynuowaną obecnie również w sztuce Bonsai Zokei.

Podstawowe style bonsai to:

Moyogi – jest to najpopularniejszy styl bonsai. Charakterystyczne dla niego cechy to silna nasada pnia (nebari), pień zwężający się ku wierzchołkowi oraz gałęzie wyrastające po zewnętrznych stronach wygięć pnia. Ważnymi cechami tego stylu są również asymetryczność oraz wyeksponowanie ruchu pnia. Natomiast wierzchołek drzewka powinien być pochylony w stronę oglądającego.

Chokkan – drzewko bonsai uformowane w tym stylu charakteryzuje się silnym, prostym i zwężającym się ku górze pniem. Najbardziej charakterystyczną dla tego stylu cechą jest brak wygięć na pniu. Gałęzie drzewka wyrastają asymetrycznie i skierowane są ku dołowi. Natomiast korona drzewka uformowana jest w kształcie trójkąta.

Shakan – drzewko pielęgnowane w tym stylu powinno być pochylone w prawo albo w lewo.  Bardzo ważną rzeczą w przypadku tego drzewka jest jego balans. Na jego wpływ ma silne nebari znajdujące się po przeciwnej stronie do kierunku pochylenia bonsai. To właśnie mocne korzenie utrzymują pochylone drzewko w ziemi i zapobiegają jego przewróceniu.

Fukinagashi – jest to styl określany „na wietrze” albo „smagany wiatrem”. Bonsai w tym stylu wzorowane są na drzewach rosnących w miejscach, w których wieje silny wiatr, najczęściej w jednym kierunku, czyli np. w przełęczach górskich, nad morzem. Jest to bardzo dynamiczny styl, charakteryzujący się tym, że pień oraz gałęzie skierowane są w jednym kierunku. Można wyróżnić dwie odmiany tego stylu. Pierwszą reprezentują drzewka, które poddane zostały działaniom stale wiejącego wiatru, co widać po całym drzewku: pniu oraz gałęziach. W drugim przypadku drzewka poddane zostały jednokrotnemu podmuchowi bardzo silnego wiatru, co spowodowało ukierunkowanie jedynie pojedynczych gałęzi.

Bunjin – jest to styl literacki, często uznawany za najtrudniejszy do formowania. Charakterystyczna jest dla niego bardzo duża swoboda artystyczna. Styl ten dopuszcza bowiem stosowanie układów pnia i gałęzi niedozwolonych w innych formach. Gałęzie wyrastają zwykle z górnej części długiego i cienkiego pnia. W tym stylu nebari jest bardzo delikatne, a całość kompozycji musi być płynna i delikatna. Inspirację dla tego stylu stanowią drzewa rosnące samotnie w górach i poddawane ciężkim warunkom atmosferycznym.

Kengai – kaskadowy styl bonsai. Drzewka pielęgnowane w tym stylu odwzorowują drzewa rosnące na skalnych ścianach i swobodnie zwisających w dół. Najbardziej charakterystyczną dla tego stylu cechą jest to, że najniższy punkt drzewka znajduje się poniżej spodu donicy.

Han- kengai – styl zwany także półkaskadą. Jest odmianą stylu kengai i podobnie jak on, odwzorowuje drzewa rosnące na skalnych ścianach. Różni się od niego tym, że w tym stylu najniższy punkt drzewka znajduje się powyżej spodu donicy.

Ile kosztowała najdroższa walentynka? Która walentynka najlepiej zapisała się w historii? Ile trwał najdłuższy pocałunek? Co bardziej na nas działa: pocałunki czy czekolada? Warto dowiedzieć się tych rzeczy, zanim zaczniemy snuć plany na najromantyczniejszy dzień w roku. Oto kilka ciekawostek związanych z walentynkami, całowaniem i randkami.

Najsłynniejszym walentynkowym upominkiem było jabłko pokryte różowym lukrem, ułożone w hebanowej szkatułce wysadzanej perłami. Był to podarunek dla Anny Boleyn, ofiarowany przez króla Henryka VIII.

Najdroższą walentynką była kartka z litego złota wysadzana diamentami i szmaragdami, którą Arystoteles Onasis podarował Marii Callas. Jej wartość oszacowana została na kwotę 250 tysięcy dolarów

Najwspanialsze walentynki wysyłano w XVII wieku. Nie były to sztampowe kartki, a wymyślne rebusy, zakodowane informacje, malowane własnoręcznie obrazki i najróżniejsze szyfry. Obecnie niektóre z nich uznawane są za dzieła sztuki.

Jednym z popularniejszych prezentów walentynkowych są perfumy. Szacuje się, że nowy damski zapach trafia na rynek co 43 godziny, a męski co cztery dni. Jednak za afrodyzjak już wieki temu uznano zapach ciała. Tego właśnie zdania był Henryk IV, który pisał do swej kochanki: „Niech pani zaprzestanie już mycia. Przybędę za osiem dni”. Jeśli chcecie wypróbować ten sposób, to tylko na własną odpowiedzialność;)

No jak walentynki to też pocałunki. Oto kilka całuśnych ciekawostek:

Najdłuższy pocałunek w historii trwał 30 godzin 59 minut i 21 sekund. Rekord padł w 2001 r., a w trakcie jego pobijania partnerzy spalili po 7436 kalorii.

W czasie minuty całowania spalamy aż 26 kalorii.

Pierwszy pocałunek na dużym ekranie wyświetlony został w 1896 r. Rzecz działa się w filmie o tytule…, a jakże – „Pocałunek”.

Pocałunki mogą być też groźne. Szczególnie dla… uszu. Przekonała się o tym 20-letnia Chinka, której lekarze zdiagnozowali całkowita utratę słuchu w jednym uchu. W trakcie gorącego pocałunku, któremu dziewczyna się oddała, powstało podciśnienie. Uszkodziło to błonę bębenkową. Na szczęście po około dwóch miesiącach Chinka znów mogła słyszeć miłosne szepty swego ukochanego. Ciekawe czy teraz uważa, że było warto?

Czekolada wygrała z całowaniem. Dowiedziono tego na amerykańskim uniwersytecie. Badania przeprowadzono w parach, które to najpierw musiały skosztować czekolady, a po chwili oddać się namiętnemu pocałunkowi. W tym czasie monitorowano pracę ich serc i mózgów. Wynik – Czekolada powoduję dłużej trwające i intensywniejsze reakcje.

Wszyscy chcemy walentynki spędzić w szczególny sposób. Ileż to się nie nagłowimy, że wymyślić coś wyjątkowego i oryginalnego. Jednak czasem nie wychodzi…

Najgorsza randka walentynkowa Internauci z całego świata zwierzają się ze swoich doświadczeń na stronie pisarza Sama Jordisona. Jedna z najbardziej żenujących opowieści to historia randki pewnej dziewczyny, która przypłaciła romantyczny wieczór przepukliną. Udała się z chłopakiem do restauracji, w której za z góry uiszczona opłatą można jeść do woli… No to się panna przejadła…

Prezenty walentynkowe – nasze propozycje:

Losowanie imion

Starożytny zwyczaj losowania imion utrzymał się także w średniowieczu. W zwyczaju tym zmieniono jednak to, że także dziewczęta zaczęły losować imiona chłopców. Potem przez cały tydzień noszono wylosowane kartki przypięte do rękawa.

Wypatrywanie ptaków

Przyjął się także zwyczaj, dzięki któremu dziewczęta mogły dowiedzieć się, za kogo wyjdą za mąż. W tym celu musiały wypatrywać ptaków. Jeśli pierwszym wypatrzonym ptakiem był rudzik, oznaczało to, że dziewczyna wyjdzie za mąż za marynarza, wróbel – będzie miała męża biednego, ale jej małżeństwo będzie szczęśliwe, łuszczyk – oświadczy jej się mężczyzna bogaty.

Ofiarowywanie łyżek

W Walii 14 lutego ofiarowywano sobie drewniane łyżki z wyrzeźbionymi sercami, kluczami i dziurkami od klucza. Ten podarunek miał symbolicznie oznaczać: „Otwórz moje serce”.

Wręczanie kwiatów

Zwyczaj ofiarowywania kobietom kwiatów w walentynki narodził się w XVI w. Wszystko zaczęło się od balu, który zorganizowała jedna z córek króla Francji Henryka IV. Każda z obecnych na nim kobiet otrzymała od swojego kawalera bukiet kwiatów. Poza tym każdy narzeczony został zobowiązany do wysłania swojej ukochanej czułego liściku nazwanego walentynką. Zwyczaj ten bardzo się wszystkim spodobał i zadomowił się królewskim dworze w Paryżu na stałe. Walentynki dekorowano sercami i wypisywano na nich romantyczne wiersze. W kolejnych wiekach zwyczaj ten zaadoptowały inne kraje i w XIX w. zaczęto uważać walentynki za najbardziej romantyczny sposób wyznania miłości. W Stanach Zjednoczonych wysyłano anonimowe listy walentynkowe i zamiast podpisu wpisywano „Zgadnij kto”. Natomiast w Europie podpisywano je po prostu „Twój Walentyn”.

Pierwsze gotowe kartki walentynkowe

Tradycja wysyłania gotowych kart walentynkowych zapoczątkowana została w 1809 roku przez Amerykankę, Esther Howland. Po otrzymaniu pierwszej walentynki wpadła na pomysł tworzenia podobnych kart. Początkowo zaczęła je wykonywać sama i była zaskoczona tym, że otrzymywała więcej zleceń niż mogła sama zrealizować. Najpierw zatrudniła przyjaciół a z czasem stworzyła firmę osiągającą bardzo wysokie zyski.

Walentynki – święto zaręczyn

Najbardziej uroczyście walentynki obchodzone są w ojczyźnie św. Walentego. Każdego roku, w niedzielę przypadającą najbliżej 14 lutego, w katedrze w Terni odbywa się Święto Zaręczyn. Na tę uroczystość przybywają pary narzeczeńskie z różnych stron świata i w katedrze przysięgają sobie miłość i wierność do czasu ślubu, kiedy to ponownie złożą tę przysięgę. Tym razem na całe życie.

Prezenty walentynkowe – nasze propozycje:

Walentynki – pogańskie początki święta

Pomimo katolickiego patrona, początki święta zakochanych należy wiązać ze zwyczajami pochodzącymi z Cesarstwa Rzymskiego. Datę jego obchodzenia wyznaczyła przyroda, bowiem w połowie lutego miłość w Rzymie zaczynały świętować ptaki. To wtedy rozpoczynały swoje zaloty i łączenie się w pary, co Rzymianie z kolei uznali za symboliczne przebudzenie się natury z zimowego snu. A dzień 15 lutego wyznaczyli  jako datę święta zwanego luperkaliami. Był to festyn ku czci boga płodności – Faunusa Lupercusa. W dzień poprzedzający święto organizowana była wielka loteria: imiona dziewcząt zapisywano na skrawkach papieru, z których następnie losowali chłopcy. Wylosowane dziewczęta stawały się ich partnerkami na czas święta, a czasami na całe życie…

Chrześcijańskie przejęcie święta

Kiedy w IV w. chrześcijaństwo stało się religią panującą w Rzymie, pogańskie święta zaczęto zastępować chrześcijańskimi. Luperkalia były świętem bardzo popularnym i utrzymały się do końca V w. W 496 r. zostały zniesione przez papieża Gelazego I, który zastąpił je najbliższym liturgicznym świętem męczennika Walentego. Dopiero później okazało się, że wybór ten w dużym stopniu przyczynił się do utrzymania starożytnych zwyczajów i stworzenia prawdziwego święta zakochanych.

Kim był święty Walenty?

Zgodnie z tradycją chrześcijańską święty Walenty miał być duchownym, który sprzeciwił się zakazowi cesarza Klaudiusza Gockiego i został skazany na śmierć. Dlaczego to on właśnie jest patronem zakochanych? W owych czasach Rzym był uwikłany w krwawe wojny a mężczyźni odmawiali wstępowania do wojska. Cesarz uznał, że powodem ich postępowania była niechęć do opuszczenia swoich żon. Dlatego wydał zakaz udzielania ślubów młodym mężczyznom. Jednakże kapłan Walenty pomagał zakochanym parom, na czym został przyłapany. Według legendy przed śmiercią miał wysłać z więzienia do swojej ukochanej pożegnalny list w kształcie serca, na którym podpisał się „Od Twojego Walentego”. Jego śmierć miała przypadać na 14 lutego 269 lub 270 roku.

Walentynki w średniowieczu

Święto Zakochanych w południowej i zachodniej Europie obchodzone jest już od średniowiecza. Wtedy to zaczęto interesować się żywotami świętych i przypomniano sobie także dzieje świętego Walentego. Najszybciej święto to rozpowszechniło się w Anglii i Francji. Natomiast Europa północna i wschodnia, zaczęła świętować walentynki znacznie później.

Według niektórych badaczy literatury pierwszą wzmiankę o tym święcie zawiera poemat z 1382 roku „Poemat Ptasi” (The Parliament of Fowles), autorstwa Geoffrey’a Chaucer’a.

For this was on seynt Volantynys day
Whan euery bryd comyth there to chese his make.

O walentynkach wspomina również na początku XV wieku Karol Orleański:

Je suis desja d’amour tanné
Ma tres doulce Valentinée…
(Karol Orleański, Rondo VI, wersy 1-2)

A także William Szekspir w Hamlecie:

Ofelia:
Nie mówmy już o tym,
ale jak się was pytać będą,
co to znaczy, to powiedzcie:
Dzień dobry, dziś święty Walenty.
Dopiero co świtać poczyna;
Młodzieniec snem leży ujęty,
A hoża doń puka dziewczyna.
Poskoczył kochanek, wdział szaty,
Drzwi rozwarł przed swoją jedyną
I weszła dziewczyna do chaty,
Lecz z chaty nie wyszła dziewczyną.
(Hamlet, Akt IV Scena 5; tłumaczenie Józef Paszkowski)

Walentynki w Polsce

W Polsce walentynki nie mają długiej tradycji. Święto obchodzone jest w naszym kraju dopiero od lat 90tych XX wieku. Zostało zapożyczone z kultury francuskiej i anglosaskiej wraz z kultem świętego Walentego z Bawarii i Tyrolu.

Prezenty walentynkowe – nasze propozycje:

Czy kamień może ochronić przed upiciem się oraz kacem? Starożytni Grecy wierzyli, że tak. Dlatego ucztowali tylko z pucharami ozdobionymi ametystami. Bo to właśnie one miały mieć tę cudowną właściwość. Ponadto na przestrzeni wieków wierzono, że kamienie te chronią przed zdradą małżeńską, złym urokiem a nawet gradem. Egipcjanie wkładali ametystowe serca do sarkofagów faraonów. Obecnie medycyna naturalna leczy nimi problemy z żołądkiem i bóle głowy. Ten fioletowy kwarc narobił sobie całkiem sporej sławy. Oto kawałek jego historii…

Nazwa „ametyst” wywodzi się z języka greckiego, w którym a oznacza nie, natomiast méthystos to pijany. Z połączenia wychodzi nam améthystos, które oznacza po prostu trzeźwy. Skąd taka nazwa dla tego fioletowego minerału? Według greckich wierzeń, picie wina z ametystowych czar chroniło przed upiciem się. Ale o tym trochę później…

Nauka

Na początek trochę nauki. Ametyst to odmiana kwarcu, posiadająca barwę fioletową, purpurową lub purpurowo fioletową. Zawdzięcza ją obecności żelaza i promieniowaniu radioaktywnemu. Niektóre kamienie stosowane w zdobnictwie mają bardzo intensywną barwę, ponieważ zostały poddane krótkotrwałemu ogrzewaniu. Jednak długotrwałe podgrzewanie ametystów, może nieodwracalnie zniszczyć ich naturalne zabarwienie.

zdjęcie: http://pl.wikipedia.org/wiki/Ametyst

Legenda

Z ametystem wiąże się grecka legenda. Amethis była jedną z nimf leśnych. A skoro była nimfą, to musiała być piękną, młodą i długowieczną istotą. I jak to bywa w życiu, uroda, chociaż najczęściej bardzo pomaga, zdarza się, że może wpędzić w tarapaty. Dzisiaj niebezpieczeństwem mógłby być psychopatyczny prześladowca, w mitycznej Grecji był nim najczęściej zakochany bóg. W Amethis zakochał się Bachus, który jak wiadomo nie był typem grzecznego, ustatkowanego boga, lecz mitycznym playboyem i hulaką. Skromnej nimfie nie podobał się pijacki i lubieżny charakter adoratora i nie poddawała się jego względom. Jedynym rozwiązaniem była zamiana nimfy w piękny klejnot. Zgodnie z mitem, dziewicza skromność Amethis ujęła Bachusa do tego stopnia, że postanowił ów zaczarowany klejnot obdarzyć mocą ujarzmiania i pokonywania pijaństwa.

zdjęcie: http://pl.wikipedia.org/wiki/Nimfy

W Biblii o kamieniach tych wspomniano dwa razy. Ametysty zdobiły pektorał Aarona, a według Apokalipsy św. Jana, także dwunastą warstwę fundamentu niebieskiego Jeruzalem.

Działanie

Wiara w to, że działanie ametystu podobne jest do działania dzisiejszego 2KC była bardzo silna. Starożytni bogaci Grecy i Rzymianie pili alkohol tylko z pucharów zdobionych ametystami. Kamieniami zdobili także paski, ponieważ najsilniej miały działać przyłożone do ciała w okolicach pępka. Jeśli natomiast kogoś nie było stać na kamienie, do wina dosypywał ametystowego proszku.

Powstrzymywanie pijaństwa, to nie jedyna z właściwości przypisywanych ametystom. Dawni magowie twierdzili, że światło, które pada na kamień nabiera cudownych cech. Uspokaja nerwy, spowalnia ruchy, a patrzącemu na nie przydaje cierpliwości.

Średniowiecze to także dobry okres dla ametystu, w którym gama jego właściwości rozszerzyła się. Ametysty przechowywano w kasetce z jaskółczym pierzem. Dalej miały chronić przed pijaństwem, jak również złym urokiem, gradem oraz szarańczą. Rycerzy strzegły przed ranami oraz zdradą, a żeglarzy doprowadzały szczęśliwie do domu.

Nie wiadomo dokładnie kiedy, ale ametyst stał się także kamieniem wierności. Bardzo długo kultywowany był zwyczaj, zgodnie z którym panna młoda obdarowywała swego wybranka właśnie ametystem. Wierzono, że chroni on przed nagłymi wybuchami namiętności, a tym samy pozwala dochować wierności małżeńskiej.

Ze względu na powiązania z czystością i wstrzemięźliwością, ametyst polubili także duchowni. Celom religijnym służył już od starożytności. Egipcjanie umieszczali ametysty w sarkofagach zmarłych, szczególne względy zachowując dla faraonów. Oni otrzymywali ametysty w kształcie serca, które według egipskich wierzeń było siedzibą życia.

Obecnie ametyst jest klejnotem biskupów. Papieski Pierścień Rybka zdobiony jest ametystami.

zdjęcie: http://www.ministranci.misjonarze.rybnik.pl/index.php?load=liturgiczny/papieskie.html

Medycyna naturalna

Medycyna naturalna przypisuje ametystowi działanie silnie lecznicze. Podobno posiada właściwości regenerujące i oczyszczające. Poleca się go na dolegliwości żołądka, choroby skóry, bóle głowy, stres, a nawet nerwicę. Ametysty mają wzmacniać także zdolności parapsychiczne i aktywować tzw. „trzecie oko”, które jest odpowiedzialne za duchowe widzenie. Ametyst może być stosowany jako talizman przez osoby spod znaku:  Strzelca, Ryb, Wodnika, Bliźniąt oraz Barana.

Czy wierzyć w cudowną moc ametystów czy nie? Zdecydujcie sami. My uważamy, że ametyst to przede wszystkim wspaniały kamień ozdobny i bardzo chętnie wykorzystujemy go w naszych pracach. Zobaczcie:

Smocza Jama nie wykonuje biżuterii ze złota czy srebra. Jednakże wielką zuchwałością byłoby uważać, że posiadacie tylko biżuterię zamówioną w naszym sklepie;) Dlatego opiszę również metody pielęgnacji biżuterii srebrnej oraz złotej, do które należą obrączki i pierścionki zaręczynowe – one zawsze są źródłem wspomnień:)

Podstawowe zasady:

1.    Zawsze zdejmuj biżuterię przed myciem rąk oraz kąpielą. To samo dotyczy kontaktu z intensywnym źródłem ciepła, jak suszarka. Nigdy też nie śpij w biżuterii. Dla jej i własnego dobra.

2.   Nie zakładaj biżuterii, gdy idziesz na plażę lub solarium. Kamienie naturalne bledną pod wpływem silnych promieni słonecznych, a Ty możesz skończyć z opalenizną w ciekawy wzór:)

3.  Nie noś biżuterii w trakcie uprawiania sportu. Biżuteria może uleć uszkodzeniu, z resztą… tak samo jak Ty.

4.    Przechowuj biżuterię w drewnianej, szklanej lub plastikowej szkatułce. Najlepiej w osobnych woreczkach, wtedy będziesz mieć pewność, że się nie poplącze.

Szkatułki na biżuterię – nasze propozycje:

Czyszczenie biżuterii wykonanej przez Pracownię Artystyczną Dragon:

Naszą biżuterię zdobimy cyną angielską, która nie sprawia trudności w pielęgnacji. Bardzo długo pozostaje w takim stanie, jak w momencie zakupu. Wystarczy ją lekko wypolerować, gdy się zabrudzi. Natomiast do wykonania biżuterii używamy różnych materiałów.  Wisiorki i kolczyki wykonane z kamieni naturalnych, szkła i szkła witrażowego można bez obaw myć w ciepłej wodzie z dodatkiem mydła. Następnie wystarczy przetrzeć miękką szmatką i lekko wypolerować. Z wisiorkami ze szkła fazowanego radzimy obchodzić się nieco delikatniej, ponieważ pokryte zostały folią witrażową. Dzięki temu mają taki intensywny kolor. Gdy się zabrudzą, wystarczy przetrzeć je wilgotną szmatką.

Czyszczenie biżuterii srebrnej:

Należy pamiętać, że biżuteria srebrna bardzo nie lubi kontaktu z perfumami, lakierem do włosów, dezodorantami i detergentami. Srebro szybko ciemnieje i trzeba je polerować przynajmniej raz w roku. Można je także myć w ciepłej wodzie z dodatkiem delikatnego mydła. Istnieją także specjalne płyny oraz szmatki do czyszczenia srebra.

Czyszczenie biżuterii złotej:

Złoto z upływem czasu matowieje i wtedy trzeba je wypolerować za pomocą miękkiej szmatki. Złoto można także przemywać wodą z mydłem lub alkoholem. Należy być bardzo delikatnym przy polerowaniu delikatnych złotych łańcuszków. Takie łańcuszki trzeba traktować z dużą ostrożnością i przechowywać tak, żeby się nie poskręcały.

Bonsai zokei to sztuka tworzenia sztucznych drzewek bonsai. Drzewka bonsai zokei wykonywane są z materiałów takich jak pień, sztuczne liście, papier, kamienie, mech, druciki, poszycie leśne. Sztuczne drzewka bonsai stanowią alternatywę dla naturalnych, które trzeba hodować długimi latami.

W jaki sposób wykonywane są drzewka bonsai zokei? Zobaczcie filmik (wbrew sugestii zawartej w tytule plastik nie jest głównym elementem drzewek).